Sierota, młody panicz spokrewniony z Horeszkami. Wychowany za granicą, ubiera się wedle mody angielskiej. Dziedziczy niewielkie ziemie po Stolniku. Lubiany i poważany w okolicy ze względu na rodzinne powiązania z Horeszkami, choć na tle szlacheckiej gromady jawi się jako dziwak i ekscentryk. Był urodziwym mężczyzną:
„W istocie był to piękny pan: słusznej urody, Twarz miał pociągłą, blade, lecz świeże jagody. Oczy modre, łagodne, włos długi, białawy” [Ks. III, 107 – 11]
Można o nim powiedzieć, że jest ofiarą romansideł i powieści awanturniczych. We wszystkim widzi wzniosłe cele, którym musi sprostać jako bohater. Chodzi ze szkicownikiem, uwieczniając to, co wzbudza jego zachwyt. Mieszka niedaleko Soplicowa. Początkowo pragnie odzyskać zamek Horeszków, który nęci go swoją wzniosłością i legendą, lecz po jakimś czasie, znudzony procesami, zamierza pójść na ugodę z Sędzią.
Po najeździe na Soplicowo i walce z Moskalami postanawia uciec za Niemen, by, podobnie jak Tadeusz, zostać żołnierzem i bohaterem. Nie musi tego robić, ponieważ jest wystarczająco zamożny, by wykupić się od więzienia. Pada „ofiarą” Telimeny, przed wyjazdem dostaje jej wstążkę i nosi ją przypiętą do munduru. Powraca do Soplicowa jako pułkownik jazdy. Już w pierwszej walce dowiódł swej odwagi. Kiedy Telimena chce porzucić dla niego Rejenta, unosi się dumą i ostatecznie zwraca się ku córce Podkomorzego.
